هر سو پی نان دوندگی ما را کشت

  فارغ نشویم یک دم از فکر معاش

  ای مرگ بیا که زندگی ما را کشت!

خدایا گر تو درد عاشقی را می کشیدی

تو هم زهر جدایی را به تلخی می چشیدی

اگر چون من به مرگ آرزو ها می رسیدی

پشیمان میشدی از اینکه عشق را آفریدی