.:: درد بی کسی ::.

توی آسمون دنیا هر کسی ستاره داره

چرا وقتی نوبت ماست آسمون جایی نداره

واسه من تنهایی درده درد هیچ کسو نداشتن

هر گل پژمرده ای رو تو کویر سینه کاشتن

دیگه باور کردم این رو که باید تنها بمونم

تا دم لحظه ی مردن شعر تنهایی بخونم

برای زیستن دنبال یک بهانه ام!

برای ماندن

برای از تو گفتن

بهانه می خواهم

باران اشکم به دنبال کدام بهانه جاری میشود؟

سکوت این اتاق را کدام بهانه میشکند؟

به سراغ خواب میروم،به بهانه دیدن تو در خواب

رویا دیگر به سراغم نمی آید

غربت.........تنهایی........خسته ام

چشمام خیس،غرق غم

تنها بهانه ام کجایی؟

.....