توكه از خاطره عشق جدايم كردي
پس چرا باز غريبانه صدايم كردي
تو هماني كه خريدي دل تنهايي مرا
بين تنهايي يك درد رهايم كردي
راه پر پيچ و خم و پر از طوفان بود
تو ولي كفشي از احساس به پايم كردي
همه زندگيم وقف تو عشق تو شد
تو بگو گوشه كاري كه برايم كردي
گر، يه افسانه نبودم ولي مثل يك كتاب
كهنه و خرد شدم بس كه تو تايم كردي

از من دلشده ديوانه ترى نيست كه نيست

بايد اين بار، به حالِ دلِ ديوانه گريست

ياد باد آنهمه پندار كه در سر مى رفت

كاين دل فارغ من تا ابد از عشق بريست

عهد كردم نشوم عاشق و مجنون كسى

لاف مردانه كه گويد سخن مرد يكيست

ز زنيّت شده ام مسخره لاف زنان

حرف بيهوده زدم، دامنم از عُذر تُهيست

امشب اين قصه عشقم بنويسيد به زر

 هركه دانست، بداند حذرى ديگرنيست