آمد به بزم و ديد من تيره روز را

ننشست و رفت ، تنگي جا را بهانه كرد

رفتم به مسجد از پي نظاره ي رخش

بر رو گرفت دست و ، دعا را بهانه كرد

آغشته بود پنجه اش از خون عاشقان

بسته به دست خويش ، حنا را بهانه كرد

خوش مي گذشت دوش صبوحي به كوي او

بر جا نشست و شستن پا را بهانه كرد .