آه باران بر من ببار

آه باران بر من ببار!

 

بر من ببار!

 

شايد غبارهاي غمگين وجودم را بشويي

 

بر من ببار شايد اين نخوت و سستي؛

 

خاموشي و سكوت ؛

 

وهم و خيال ؛

 

را بشويي ...

 

بر من ببار اي باران !

 

خيسم كن ...

 

غرقم كن ...

 

در موجهاي سركش دريايي دور ؛

 

در ابهت كوههاي بلند قامت ؛

 

در طلوع تقدري نو ؛

 

و در غروب تقديري شوم ...

 

مرا بشور و با خود ببر!

 

تا آسمانهاي عاري ازچراغهاي رنگي ؛

 

آسماني بدون قانون بودنها و ماندنها و رفتنها ؛

 

آسمانهايي تهي از بايدهاو اگرها و شايدها

 

و ايكاشهايي كبود ...

 

آسمان ... دريا ... كوه  ... كوير ..

 

مرا ببر به لامكاني كه احدي را قدرت يافتنش نباشد ...

 

مرا بشور !

 

وقطره قطره اشكم كن !

 

جاري ساز...

 

در چشمه هايي خاموش ولي پر اميد ..

 

مرا راهي دريا كن ...

 

محو كن !

 

ناپيدا كن !

 

مرا بميران در نفسهاي خاموش مرگ ...

 

مرا بميران در هق هق هاي درد ...

 

مرا بميران در غم نبودن همه كس و هيچ كسهايي

 

كه هست و نيستشان نامعلوم است ...

 

مرا جلا بده !

 

در پستوي نمكناك زمان ...

 

كه قلبها را زنگار ميدهد ...

 

زنگاري نارنجي ... زرد ... آبي ...

 

زنگاري كه محبت را راهي ديار خيالات مي كند !

 

ديار خواهشهايي  شهوتناك ...

 

مرا بيرنگ كن !

 

مرا ببر از اين ديار

 

اين ديار غصه هاي هزار چهره ؛

 

كه در كمين خوشبختيها نشسته اند ...

 

ودستهاي التماس را نمي ببنند !

 

نمي خواهند ببينند!!!

 

آه باران مرا نيز از خود كن .

 

دختري باراني !

 

كه چشمان هميشه گريانش ،

 

سهمي از ابرهاي آسمانت شود ...

 

رعد و برق هقهق هايش ،

 

هم ناله بغضهاي آسمان ...

 

و هم آواز با تو عشق را زمزمه كند ...

 

بخواند آواز روييدن را ...

 

آهنگ سيراب شدن را ...

 

و بشويد همه زشتيها و خيالات شوم را ...

 

و دنيايي تازه سازد با سر انگشتان ظريف ولي شفاف و بارانيش ...

 

كه تكبر واژه غريبي است با نم نم وجو د لرزانش ...

 

آه باران ببار بر من ...

 

بر من خسته ببار ...

 

شايد روزي اين  من ديگرجزئي از  خاك نباشد ...

 

و باران شود وببارد ...

 

بر همه دستان محتاج و چترهاي وحشت زده تو  ...

 

شايد روزي ببارد اين من باراني ...